| رویکرد مونتهسوری در کلاسهای چندپایه |
| کد مقاله : 1279-MGE7 |
| نویسندگان |
| معصومه امیری * |
| چکیده مقاله |
| کلاسهای چندپایه، به دلیل شرایط خاص جغرافیایی، جمعیتی و اقتصادی، بخش قابل توجهی از نظامهای آموزشی جهان بهویژه در مناطق روستایی و کمبرخوردار را تشکیل میدهند. ماهیت این کلاسها که در آنها دانشآموزان با سنین، پایههای تحصیلی و سطوح یادگیری متفاوت در یک فضای فیزیکی واحد و تحت هدایت یک معلم مشغول به تحصیل هستند، پیچیدگیهای منحصربهفردی را در فرآیند تدریس و یادگیری ایجاد میکند (پرویت ، ۲۰۱۹). از اصلیترین چالشهای پیش روی معلمان در این زمینه میتوان به دشواری مدیریت همزمان چند گروه درسی، ناهمگونی گسترده سطح دانش و سرعت یادگیری، محدودیت زمان و منابع آموزشی، و فشار مضاعف برای پوشش برنامهدرسی رسمی اشاره کرد. کلاسهای چندپایه به عنوان بخش قابل توجهی از نظام آموزشی ایران، نیازمند راهبردهای نوین آموزشی هستند. این پژوهش با هدف طراحی الگوی تلفیقی رویکرد مونتهسوری و آموزش چندپایه و بررسی تأثیر آن بر یادگیری خودگردان و پیشرفت تحصیلی انجام شد. این پژوهش با پارادایم کیفی و روش نظریه دادهبنیاد انجام شده است. دادهها از طریق مطالعه نظاممند منابع علمی معتبر (۱۴۰۲-۱۳۹۸ و ۲۰۲۴-۲۰۲۰) و گردآوری و با استفاده از کدگذاری سهمرحلهای تحلیل شد.تحلیلدادهها منجر به استخراج 4 مضمون اصلی شد: طراحی محیط یادگیری چندسطحی،توسعه مواد آموزشی خوداصلاحگر،راهبردهای تسهیلگری چندپایه،ارزشیابی تکوینی فردی.در نهایت می توان گفت: الگوی تلفیقی پیشنهادی میتواند به بهبود کیفیت آموزش در کلاسهای چندپایه و تحقق عدالت آموزشی منجر شود. |
| کلیدواژه ها |
| رویکرد مونتهسوری، کلاسهای چندپایه، یادگیری خودگردان، عدالت آموزشی، مناطق محروم |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی |
