| بررسی تطبیقی راهکارهای مدیریت آموزش در کلاسهای چندپایه ایران و ژاپن: با تأکید بر مدیریت زمان و یادگیری مستقل |
| کد مقاله : 1272-MGE7 |
| نویسندگان |
|
علی میرزائی *1، امیر ملکی1، رضا یارویسی2 1دانشجومعلم پردیس شهید رجایی کرمانشاه 2هیئت علمی پردیس شهید رجایی کرمانشاه |
| چکیده مقاله |
| هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل شکاف ساختاری میان راهکارهای نظری مدیریت زمان و متدولوژیهای اجرایی در کلاسهای چندپایه ایران بود. این تحقیق بر بحران مدیریت زمان در نظام آموزشی ایران تمرکز کرد؛ بحرانی که ریشه در ناکارآمدی شیوه آموزش محوری و فقدان ابزارهای پشتیبان استاندارد داشت. این پژوهش در پی استخراج الگویی تجویزی از طریق مقایسه با نظام موفق فوکوشیکی ژاپن بر اساس متدولوژیهای زوراشی و واتاری بود. روش تحقیق حاضر کیفی و بنیادی بود که از رویکرد تحلیلی-تطبیقی سیستماتیک استفاده کرد. دادهها با استفاده از روش بررسی اسنادی و کتابخانهای منابع علمی و سیاستگذاری دو کشور، گردآوری شدند. تحلیل دادهها با بهرهگیری از الگوی چهار مرحلهای جرج بردی در چهار گام اصلی شامل توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه انجام شد؛ ابعاد اصلی مقایسه شامل متدولوژی مدیریت زمان و ساختار استانداردسازی ابزارهای پشتیبان بود. یافتهها نشان داد که ناکامی در کلاسهای چندپایه ایران به دلیل فقدان پروتکلهای عملیاتی و ابزارهای استاندارد است. این فقدان پروتکلهای ساختاریافته نظیر زوراشی و واتاری، مدیریت زمان را در سطح تصمیم فردی معطل گذاشته و اجرای موفق یادگیری مستقل را ناممکن میسازد. این مقایسه شکاف عمدهای را در متدولوژی تخصیص زمان (زوراشی/شیوه محوری) و استانداردسازی ابزارهای پشتیبان آشکار ساخت. در نهایت، پژوهش به این نتیجه رسید که مسئله اصلی، اجرایی بود نه مفهومی، و یک الگوی سهمحوری برای نهادینهسازی مدیریت زمان در نظام آموزشی ایران ارائه شد که بر پروتکل متدولوژیک (زوراشی)، پروتکل نظارتی (واتاری)، و استانداردسازی ابزارهای پشتیبان استوار بود. |
| کلیدواژه ها |
| الگوی فوکوشیکی، کلاس چندپایه، متدولوژی، مدیریت زمان، یادگیری مستقل |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
